Yazarlar Ben kronik depresif biriydim



ID:47088
Yayınlanma:
01 Eyl 19

Bir gün ben denize girmiştim deniz çok dalgalıydı, artık çıkmak istedim ayağa kalktım bir dalga beni yere düşürdü,bir daha kalktım bir daha düşürdü,bir daha kalktım bir daha...Çıkamadım bir türlü hayatımda böyle işte tam atlattım diyorum yeni bir şey..

Evet evet bildiğiniz keyifsiz,neşesiz,hayattan lezzet alamayan,her şeyi anlamsız bulan klasik depresif.
Belki komik ama asla neşeli olamayan biri.
Dikkat eksikliği,obsesyon bunlar da cabası.
Bu kendimi bildim bileli böyle.
Lise sonda sabaha kadar ağladığım geceleri bilirim.
Ağlamaktan karın kaslarımın kilitlendiği günler.
Sorsan "Yavrum derdin ne,neden bu kadar çok ağlıyorsun?"
"Hem hiç hem de bir sürü şey" diye cevap verirdim belki de.
Bu durum yaklaşık 25 yaşıma kadar devam etti.
O arada yaşadığım travmalar da katlanarak arttı tabi ki.
Kendimi hep yerin altında yaşıyor gibi hissederdim.
Sanki bütün hayat tepenin üstüne cereyan ediyor ve ben kör kuyularda yaşıyordum.
(Ama o kuyudan çıkıp Mısır'a sultan olacağım günlerden umudumu bir an bile kesmeden) 
Güneşi hiç görmeden günlerce aylarca. 
Annemin yerine gittiğim Hacda doktora gidip 
Ağlayarak şunu anlattığımı hatırlıyorum:
"Bir gün ben denize girmiştim deniz çok dalgalıydı artık çıkmak istedim ayağa kalktım bir dalga beni yere düşürdü,bir daha kalktım bir daha düşürdü,bir daha kalktım bir daha...
Çıkamadım bir türlü hayatımda böyle işte tam atlattım diyorum yeni bir şey..
(Aslında denizdeki o görüntüm çok komikti :)
Doktor abla üzülerek :
"Ablacim çok ağır travmalar yaşamışsın hem terapi alman lazim hem tedavi olman lazim" dedi.
Terapi nasıl alayım Şeytanın peşinde koşuyorum. :)
(Taşlamak için be!)
İlaç yazdı.
Prozac.
Gençliğimin  ilacı.
Ha ayrıca o sene ben hacdayken vinç devrilmişti ve izdiham olmuştu.Bu da ayrı bir travma.
Büyük bir yürek yangını.
Müslümanlarin bilinçsizliğine mi yanayım, ölen kardeşlerime mi?
Neyse aldım ilacı kullanıyorum.İyi,biraz diniyor acılarım.
Ağlama krizlerim yok belki.
Fakat o boğazımı sıkan şey geçmiyor bir türlü.
Sanki bir boa yılanı dolanmış boynuma kafasına göre kasılıp gevşiyor şerefsiz.
Öyle bir his.
İlaci doktorun tavsiye ettiği kadar kullandım.
Gönlüme  ve cebime göre bir psikolog bulamadım ki terapi alayım.
Aradan uzun zaman geçti.
Hayata en fazla kafamı kuyudan çıkarıp etrafa bakacak kadar sarilabiliyorum.
Kendimi yukarı çekmeye gücüm yok.
Tombullukla alakası yok lan!
Gücüm yok, istemiyorum.
İyi öyle azıcık hava alsam yeter hem.
En son gittiğim doktora başımdan geçenleri anlattım.
Depresyon tanısı koydu yine.
Yapıştırdı yine bir Prozac.
Dedim ki :
"Ben hayatım boyunca ilaç kullanmak istemiyorum,kullanırken iyiyim bırakınca yine aynı."
"Sen benim tedavimi oldun mu hiç bunu bir dokuz ay kullan bakalım " dedi.
"İyi madem" dedim ve çıkacağım Mısır yolcuğumda ilaç kaçakçısı gibi 8 aylık ilacı valizime(bavul desem daha mi havalı olurdu acaba :) doldurdum.
Bu kez geçecek umuduyla bir gün bile aksatmadan aldım o yeşil beyaz kapsülleri.
9 ay dolunca bitti tedavim.
Ve ben ağacın tepesine usul usul tırmanmış ve yağmur yağınca aşağı düşmüş bir salyangoz misali başladığım yere geri döndüm.
Toprağa.
O gün küstüm Prozac'a.( bu arada piyasadaki tüm ilaçları denemişimdir toplam hayatımda.)
Küstüm ama acayip azimli bir insanım alternatif arıyorum her zaman.
Bir kitapta günlük 15 dakika nefes egzersizi yapmanın faydasını okumuştum.
Şimdilerde beni hayatından şutlamış bir abim de bu konuda çözümün bu olacağını söylemişti.
Denedim.
Her gün sadece 15 dakika nefes egzersizi yapıyordum.
Yaklaşık iki haftanın sonunda bir gün ablama:
"Sen kahvaltıyı hazırlayana kadar ben de evi süpüreyim" dediğimde yüz şeklini görmeliydiniz.
Öyle bir şok,yok şöyle:
😱😱😱
Derken çözüldü düğümler.
Nefes almaya başladım.
"Ya Allah deyip zıplayıp çıktım o kuyudan."
Feleğin çemberinden geçiyormuşum meğer.
Hayat bir yolculukmuş ve sarp kayalıkmış benim geçtiğim yollar.
Ve bütün bunlardan öğrendiğim tek şey:
Hayat bizim algılarımızdan ibaret.
Algılamayı seçtiğimiz şeylerden.
Herkesin rotası kendi için,
Herkes biricik,
Herkesin tecrübesi kendine has.
Kimse kimsenin tecrübesini yaşamak zorunda değil.
Şimdi belki güllük gülistanlik değil belki her şey hayatımda olsun "Nefes" alıyorum ben.
Nefesi veren Hayy olan Rabb'e varlıkların nefesleri adedince şükür olsun...